Πρωταγωνιστές στο ποδόσφαιρο πρέπει να είναι όσοι το υπηρετούν και όχι όσοι το χρησιμοποιούν για προσωπική προβολή ή όφελος. Πρωταγωνιστές πρέπει να είναι οι ποδοσφαιριστές. Αυτοί αγωνίζονται, αυτοί προσφέρουν θέαμα, αυτοί διεκδικούν τίτλους και χαρίζουν στιγμές χαράς στον φίλαθλο κόσμο. Πρωταγωνιστές είναι και οι προπονητές, καθώς με τις επιλογές, τη φιλοσοφία και τη δουλειά τους καθορίζουν την αγωνιστική ταυτότητα και την πορεία μιας ομάδας.
Αυτές οι δύο κατηγορίες αποτελούν τους βασικούς πυλώνες του ποδοσφαίρου. Είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται καθημερινά στο γήπεδο, δουλεύουν, αγωνίζονται και καλούνται να εφαρμόσουν στην πράξη όσα αποφασίζονται για το άθλημα. Στην Κύπρο, δυστυχώς, οι δύο αυτές βασικές κατηγορίες δεν βρίσκονται πάντα στο επίκεντρο. Άλλοι έχουν την πρωτοκαθεδρία, άλλοι παίρνουν τις αποφάσεις και άλλοι δρομολογούν τις εξελίξεις, χωρίς απαραίτητα να λαμβάνουν υπόψη τη γνώμη εκείνων που βρίσκονται καθημερινά μέσα στο γήπεδο.
Ο προπονητής της Ομόνοιας, Χένινγκ Μπεργκ, μετά το τέλος του αγώνα με την ΑΕΛ, είπε κάτι που αξίζει να προβληματίσει όσους διοικούν το κυπριακό ποδόσφαιρο: «Θέλω να σημειώσω ότι είμαι στην Κύπρο πολλά χρόνια και η ομοσπονδία ποτέ δεν ζήτησε να ακούσει τις απόψεις των προπονητών για τους κανονισμούς. Σε άλλες χώρες αυτό είναι φυσιολογικό να συμβαίνει. Οπότε συνεχίζουν με τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουν και προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο δυνατό».
Πόσο δίκιο έχεις, κ. Μπεργκ. Και το ερώτημα είναι απλό: Γιατί όλα αυτά τα χρόνια η ΚΟΠ δεν κάθισε σε ένα τραπέζι με τους προπονητές, για να ακούσει τις απόψεις, τις θέσεις και τις διαφωνίες τους; Γιατί δεν επιδιώκει έναν ουσιαστικό διάλογο με τους ανθρώπους που καλούνται να εφαρμόσουν στην πράξη τους κανονισμούς και να διαχειριστούν τις συνέπειές τους μέσα στο γήπεδο; Αυτοί που διοικούν το ποδόσφαιρο διαθέτουν περισσότερες γνώσεις από τους προπονητές; Έχουν καλύτερο πλάνο, περισσότερες ιδέες και πιο ολοκληρωμένες προτάσεις για τη βελτίωση του αθλήματος; Η διοικητική θέση από μόνη της δεν σημαίνει ότι κάποιος γνωρίζει καλύτερα τις αγωνιστικές ανάγκες του ποδοσφαίρου.
Η διοίκηση έχει τον δικό της ρόλο και τις δικές της ευθύνες. Δεν μπορεί, όμως, να λειτουργεί αποκομμένη από εκείνους που γνωρίζουν από πρώτο χέρι τις πραγματικές ανάγκες του παιχνιδιού. Αν δεν μιλήσουν οι προπονητές και οι ποδοσφαιριστές, ποιοι θα μιλήσουν; Οι παράγοντες που βρίσκονται στα διοικητικά γραφεία; Η δική τους άποψη είναι ασφαλώς σημαντική, αλλά δεν μπορεί να είναι η μοναδική που ακούγεται. Το ποδόσφαιρο δεν διοικείται μόνο από τα γραφεία. Παίζεται στο γήπεδο. Και όσοι βρίσκονται εκεί, όσοι το υπηρετούν καθημερινά και γνωρίζουν τις ανάγκες του, πρέπει να έχουν ουσιαστικό λόγο στις αποφάσεις που το διαμορφώνουν.
